دوره 31، شماره 4 - ( تیر 1399 )                   جلد 31 شماره 4 صفحات 315-305 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Khajehlandi M, Bolboli L, Siahkuhian M, Rami M, Tabandeh M. THE EFFECT OF MODERATE-INTENSITY ENDURANCE TRAINING ON CORTISOL LEVELS, MEF-2C AND MMP-2 GENE EXPRESSION IN MALE RATS MYOCARDIUM: INTERVENTIONAL AND EXPERIMENTAL STUDY. Stud Med Sci. 2020; 31 (4) :305-315
URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-5140-fa.html
خواجه لندی مژده، بلبلی لطفعلی، سیاهکوهیان معرفت، رمی محمد، تابنده محمدرضا. اثر تمرین استقامتی با شدت متوسط بر سطوح کورتیزول و بیان ژن عامل افزایش‌دهنده مایوسیت خانواده 2 سی و ماتریکس متاپروتئیناز-2 در میوکارد رت‌های نر: مطالعه‌ مداخله‌ای و تجربی. مجله مطالعات علوم پزشکی. 1399; 31 (4) :315-305

URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-5140-fa.html


دانشگاه محقق اردبیلی ، l_bolboli@uma.ac.ir
چکیده:   (883 مشاهده)
پیش‌زمینه و هدف:: از یک­سو سازگاری­های ساختاری و عملکردی عضله قلبی به استرس­های مختلف باعث تغییرات اساسی در این بافت می­گردد و از سوی دیگر تمرین ورزشی به­عنوان یک استرس­زای مطلوب باعث افزایش آنژیوژنز و هایپرتروفی بافت قلب می­گردد. ازاین‌رو هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر شش هفته تمرین استقامتی با شدت متوسط بر سطوح کورتیزول و بیان ژن MEF-2C و MMP-2 در میوکارد رت­­های نر نژاد ویستار بود.
مواد و روش‌ کار: بیست سر موش صحرایی نر بالغ با 10 هفته سن و وزن 2/8±243 گرم در مطالعه تجربی حاضر موردبررسی قرار گرفتند و به دو گروه 10 تایی: تمرین استقامتی و کنترل تقسیم شدند. حیوانات شش هفته تمرین استقامتی با شدت متوسط به مدت 5 روز در هفته روی تردمیل انجام دادند. قبل از شروع پروتکل تمرینی و 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین نمونه­های خون گرفته شد و 24 ساعت پس از آخرین جلسه بافت قلب برای بیان ژن MEF-2C و MMP-2 استخراج گردید. برای مقایسه تغییرات سطوح کورتیزول از آزمون تحلیل کوواریانس و برای بررسی تغییرات بیان ژن از آزمون t مستقل با سطح آماری (05/0(P< استفاده گردید.
یافته‌ها: بین سطوح کورتیزول پس از شش هفته تمرین استقامتی نسبت به پیش‌آزمون و در مقایسه با گروه کنترل به ترتیب با سطح معناداری (342/0(P= و (08/0 (P=کاهش معناداری مشاهده نشد. میزان بیان ژن هر دو فاکتور MEF-2C و MMP-2 در بافت قلب رت­ها 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین استقامتی با شدت متوسط در مقایسه با گروه کنترل به ترتیب با سطح معناداری (016/0(P= و (021/0(P= افزایش پیدا کرد.
بحث و نتیجه‌گیری: می­توان این‌گونه بیان کرد که تمرین استقامتی با شدت متوسط اثر مثبتی بر کنترل هایپرتروفی و آنژیوژنز بافت قلب رت­ها دارد و بدین ترتیب به نظر می­رسد که در پیشگیری از بیماری­های قلبی عروقی می­تواند مؤثر باشد و سازگاری­های ساختاری مفیدی برای افراد به ارمغان بیاورد.
متن کامل [PDF 3108 kb]   (244 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) | موضوع مقاله: فیزیولوژی ورزشی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.