دوره 27، شماره 4 - ( ماهنامه تیر 1395 )                   جلد 27 شماره 4 صفحات 288-300 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Abdi Sorve E, Tofigi A, Ghaderi Pakdel F, Ashrafi Osalou M. THE EFFECT OF 3 DIFFERENT TRAINING PATTERNS ON THE MUSCLE STRENGTH OF PARKINSONION RATS INDUCED BY 6-HYDROXYDOPAMINE. J Urmia Univ Med Sci. 2016; 27 (4) :288-300
URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-3496-fa.html
عبدی سروه اسماعیل، توفیقی اصغر، قادری پاکدل فیروز، ااشرفی اوصالو مصطفی. تأثیر سه الگوی تمرینی روی قدرت عضلانی موش‌های صحرایی مبتلا به پارکینسون القایی با 6-هیدروکسی دوپامین. مجله پزشکی ارومیه. 1395; 27 (4) :288-300

URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-3496-fa.html


دانشیار فیزیولوژی مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه ، fgpakdell@umsu.ac.ir، info@fgpakdel.com
چکیده:   (2241 مشاهده)

پیش‌زمینه و هدف: افزایش شیوع بیماری‌های تحلیل برنده عصبی ازجمله پارکینسون، به دنبال مشکلات مربوط به درمان دارویی آن‌ها موجب تغییر نگرش نسبت به پیشگیری و درمان این بیماری‌‌ها شده است. تمرین درمانی به‌طور محدود برای کاهش عوارض بیماری پارکینسون استفاده می‌‌شود ولی مکانیسم و الگوی مناسب تمرین برای تغییر قدرت عضلانی مشخص نشده است. این تحقیق برای بررسی تغییرات قدرت عضلانی در حیوانات مدل پارکینسونی اجرا شده است.

مواد و روش کار: 54 سر موش نر نژاد ویستار در 9 گروه کنترل دست‌نخورده، شاهد کنترل، شاهد استقامتی، شاهد مقاومتی، شاهد ترکیبی، کنترل پارکینسونی، پارکینسونی استقامتی، پارکینسونی مقاومتی و پارکینسونی هم‌زمان تقسیم و به‌جز گروه کنترل دست‌نخورده و شاهد دست‌نخورده، بقیه حیوانات تمرین‌‌های موردنظر را طی کردند. قدرت عضلانی بر اساس مدت نگهداری وزنه‌‌های استانداردشده قبل و بعد از تمرین استخراج و با استفاده از آزمون آماری واریانس، داده‌‌های حاصل مورد آنالیز قرار گرفت. مدل پارکینسونی توسط تزریق ماده 6-هیدروکسی دوپامین در جسم سیاه ایجاد و با روش‌های بافت‌شناسی تأیید می‌‌گردید.

یافته‌ها: تجزیه تحلیل داده‌‌ها نشان داد که در گروه‌های کنترل دست‌نخورده و شاهد کنترل تغییری در قدرت عضلانی ایجاد نشده ولی در گروه‌های شاهد تمرینی قدرت عضلانی حیوانات بسته به نوع تمرین حداقل 17 و حداکثر 55 درصد بیشتر شد. در گروه پارکینسونی کنترل فاقد تمرین، قدرت عضلانی کاهش غیر معنی‌داری نشان داد ولی در گروه‌های تمرینی استقامتی، مقاومتی و هم‌زمان افزایش معنی‌داری تا حدود 32 درصد نسبت به کنترل پارکینسون مشاهده شد. تفاوت معنی‌داری در قدرت عضلانی گروه‌های پارکینسونی با تمرین‌‌های متفاوت مشاهده نشد.

بحث و نتیجه‌گیری: تمرینات ورزشی با شکل‌‌های مختلف روی مدل بیماری پارکینسون در موش صحرایی توانایی کاهش اثرات بیماری را داشته و می‌‌تواند بازتوانی عضلانی را تسریع بخشد. به نظر می‌‌رسد در مدل‌های حیوانی تفاوت آشکاری در نوع تمرین در بازتوانی قدرت عضلانی وجود ندارد اگرچه ممکن است در موارد انسانی متفاوت باشد. این اختلاف ممکن است در اثر مدت‌زمان فعالیت عضلانی و نیز اثر متفاوت دوره‌‌های تمرینی در مدل‌‌های حیوانی نسبت به موارد انسانی باشد.

متن کامل [PDF 600 kb]   (718 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) | موضوع مقاله: فیزیولوژی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله پزشکی ارومیه می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | URMIA MEDICAL JOURNAL

Designed & Developed by : Yektaweb