دوره 29، شماره 11 - ( ماهنامه بهمن 1397 )                   جلد 29 شماره 11 صفحات 817-825 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Shiva S, Ghergherehchi R, kamangar R, Abdinia B. INVESTIGATION OF DIABET KETOACIDOSIS TREATMENT IN TABRIZ PEDIATRIC HOSPITAL (2004-2014). J Urmia Univ Med Sci. 2019; 29 (11) :817-825
URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-4514-fa.html
شیوا سیامک، قرقره چی ربابه، کمانگر رشاد، عبدی نیا بابک. ارزیابی نتایج درمان کتو اسیدوز دیابتی در بیمارستان کودکان تبریز از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۳. مجله پزشکی ارومیه. 1397; 29 (11) :817-825

URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-4514-fa.html


گروه کودکان، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران ، babdinia@yahoo.com
چکیده:   (722 مشاهده)
پیش‌زمینه و هدف: کتو اسیدوز دیابتی (DKA) عارضه تهدید کننده حیات ناشی از دیابت شیرین است که با شیوع بیشتری در کودکان مبتلا به دیابت نوع 1 رخ می‌دهد، درمان DKA نیازمند اصلاح مناسب مایعات و الکترولیت‌ها، انفوزیون وریدی انسولین و پایش منظم پارامترهای بالینی و آزمایشگاهی است. هدف از این مطالعه ارزیابی روند اصلاح مایعات، اسیدوز و اختلالات الکترولیتی و بروز عوارض در طی درمان کتواسیدوز دیابتی بوده است.
مواد و روش‌ کار: این مطالعه به‌صورت گذشته‌نگر بر روی کلیه بیمارانی که با تشخیص کتواسیدوز دیابتی در سال‌های 1383 لغایت 1393 در بیمارستان کودکان تبریز بستری شدند انجام گردید. داده‌های لازم بر اساس اطلاعات موجود در پرونده بیماران جمع‌آوری و شامل سن، جنسیت، یافته‌های آزمایشگاهی و بالینی می‌شد. داده‌های به‌دست آمده توسط نرم‌افزار IBM® SPSS® release 16.0.0 مورد تحلیل و آنالیز قرار گرفت.
یافته‌ها: از 262 بیمار موردمطالعه، 8/52 درصد بیماران دختر و 1/47 درصد بیماران پسر بودند. میانگین سنی بیماران موردبررسی 7/3+01/7 سال بود و 8/43 درصد بیماران سن کم‌تر از پنج سال داشتند. طی مدت درمان میانگین کاهش قند خون و پتاسیم به ترتیب mg/Dl70±2/171 و meq/L71/0 بود و در 39 مورد از بیماران هیپوکالمی دیده شد. میانگین افزایش سدیم و بیکربنات به ترتیب 1/1± 4/2 و 5/2± 27/7 میلی اکی والان در لیتر بود. میانگین مدت‌زمان خروج از DKA، 2/6±7/14 ساعت بود. در این مطالعه مرگ بر اثر DKA وجود نداشت و در 4 مورد از بیماران (53/1درصد) آدم مغزی دیده شد.
بحث و نتیجه‌گیری: فراوانی DKA در کودکان با سن کم‌تر بیش‌تر بود. هایپوکالمی شایع‌ترین اختلال الکترولیتی بود و ریسک فاکتور خاصی در بیمارانی که دچار آدم مغزی بودند دیده نشد. درنهایت اینکه، فراوانی بیشتر DKA در سنین پایین‌تر همراه با عوارض ناشی از آن نشان می‌دهد که پیشگیری از کتواسیدوز دیابتی باید جدی تلقی شود.
متن کامل [PDF 541 kb]   (200 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) | موضوع مقاله: غدد کودکان

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله پزشکی ارومیه می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | URMIA MEDICAL JOURNAL

Designed & Developed by : Yektaweb