پیش‌زمینه و هدف: ارزیابی سودمندی ریلوزول (یک مهارکننده آزادسازی گلوتامات) به‌عنوان درمان کمکی در درمان علائم مثبت و منفی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی نوع مداوم.

مواد و روش کار: یک مطالعه تصادفی شده دو سو بی‌خبر با کمک پلاسبو که در آن 30 بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی نوع مداوم بر اساس DSM-IV-TR به‌طور تصادفی ریلوزول به مقدار mg/d100 و یا پلاسبو همراه با ریسپریدون به مقدار mg/d6 به مدت هشت هفته دریافت کردند. کلیه بیماران توسط مقیاس PANSS و مقیاس EPS در شروع درمان و در هفته‌های 4 و 8 مورد ارزیابی قرار گرفتند. از مقیاس همیلتون افسردگی جهت ارزیابی افسردگی در شروع درمان و هفته 8 استفاده شد.

یافته‌ها: مطالعه با 30 بیمار به اتمام رسید. گروه دریافت‌کننده ریلوزول بهبود قابل‌توجهی در علائم منفی نسبت به گروه دریافت‌کننده پلاسبو در انتهای مطالعه نشان دادP<0.001 و همان میزان سودمندی در امتیاز نهایی P<0.001 و میزان سایکوپاتولوژی عمومی دیده p=0,001. هرچند گروهای دریافت‌کننده ریلوزول و پلاسبو کاهش در علائم مثبت نشان ندادند. نمرات مقیاس همیلتون افسردگی و مقیاس عوارض دارویی بین دو گروه تفاوتی نداشت. فراوانی سایر عوارض دارویی نیز در بین دو گروه مشابه بود.

بحث و نتیجه‌گیری: اضافه شدن ریلوزول می‌تواند سبب کاهش علائم منفی اولیه در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی گردد.