دوره 23، شماره 3 - ( دوماهنامه مرداد_شهریور 1391 )                   جلد 23 شماره 3 صفحات 268-275 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Gholami M, Saboory E, Roshan-Milani S, Zare S. IMPACT OF CHRONIC MORPHINE ADMINISTRATION IN NEONATAL PERIOD ON PENTYLENETETRAZOL-INDUCED SEIZURE IN PREPUBERTAL RATS. J Urmia Univ Med Sci. 2012; 23 (3) :268-275
URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-1374-fa.html
غلامی مرتضی، صبوری احسان، روشن میلانی شیوا، زارع صمد. اثر تزریق مزمن مرفین در دوره نوزادی بر تشنج حاصل از پنتیلن تترازول در دوره قبل از بلوغ موش‌های صحرایی. مجله پزشکی ارومیه. 1391; 23 (3) :268-275

URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-1374-fa.html


دانشيار فيزيولوژی گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه ، e. saboory@yahoo.com
چکیده:   (5573 مشاهده)

پیش زمینه و هدف: تجویز مکرر مرفین باعث افزایش مزمن فعالیت حرکتی، خصوصیات انگیزشی و دیگر پاسخ‌های ناشی از دریافت این قبیل داروها می‌شود. اثرات مرفین بر تشنج به صورت وابسته به دوز گزارش شده است. هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تزریق مزمن مرفین بر تشنج ناشی از پنتیلن تترازول (PTZ) در موش‌های صحرایی بود.

مواد و روش کار: نوزادان موش صحرایی (40 سر) به طور تصادفی انتخاب و به دو گروه تقسیم شدند. در سن ۸- ۱۴ روزه نیمی از حیوانات مرفین و نیمی دیگر سالین دریافت کردند. سپس موش‌ها در روز ۲۵ و یا ۳۲ بعد از تولد با تزریق پنتیلن تترازول (mg/kg٦۰) به صورت داخل صفاقی از نظر بروز رفتارهای تشنجی مورد مطالعه قرار گرفتند.

یافته‌ها: تعداد پاک کردن پوزه در گروه‌های مرفینی نسبت به گروه‌های سالینی کم شد (P<0.05). مدت زمان پاک کردن پوزه در موش‌های 32 روزه مرفینی نسبت به گروه سالین کاهش یافت (P<0.01). زمان تأخیری در باز شدن پای عقب بعد از تزریق پنتیلن تترازول در موش‌های 25 روزه مرفینی نسبت به موش‌های سالینی کاهش پیدا کرد ولی در موش‌های 32 روزه این اثر افزایش یافت (p<0.05). احتمال وقوع تشنج تونیک-کلونیک در موش‌های 25 روزه مرفینی نسبت به گروه سالین 4/2 برابر افزایش یافت در حالی که این اثر در موش‌های 32 روزه برعکس بود.

نتیجه گیری: تماس مزمن با مرفین در دوره نوزادی باعث تغییرات وابسته به سن در استعداد به تشنج می‌شود. احتمالاً تغییر در تکامل سیستم‌های مغزی نظیر گلوتامات (در اثر مواجهه با مرفین) مبنای این نتایج باشد.

 

متن کامل [PDF 414 kb]   (733 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) | موضوع مقاله: آناتومی
دریافت: ۱۳۹۱/۵/۲۳

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله پزشکی ارومیه می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | URMIA MEDICAL JOURNAL

Designed & Developed by : Yektaweb