دوره 26، شماره 5 - ( ماهنامه مرداد 1394 )                   جلد 26 شماره 5 صفحات 420-410 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Amiri B, Sahebozamani M, Sedighi B. THE EFFECTS OF 10-WEEK CORE STABILITY TRAINING PROGRAM ON BALANCE IN FEMALES WITH MULTIPLE SCLEROSIS WITH EMPHASIS ON MORPHOLOGY. Stud Med Sci. 2015; 26 (5) :410-420
URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-2938-fa.html
امیری بنفشه، صاحب‌الزمانی منصور، صدیقی بهناز. تأثیر 10 هفته تمرینات پایداری ناحیه مرکزی بدن بر تعادل ایستا و پویای زنان مبتلا به مالتیپل-اسکلروزیس با تأکید بر تیپ بدنی. مجله مطالعات علوم پزشکی. 1394; 26 (5) :420-410

URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-2938-fa.html


گروه آسیب‌شناسی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران ، Sahebozamani@yahoo.com
چکیده:   (6828 مشاهده)

پیش زمینه و هدف: هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر 10 هفته تمرینات پایداری ناحیه مرکزی بدن بر تعادل ایستا و پویای زنان مبتلا به مالتیپل‌اسکلروزیس با تأکید بر تیپ بدنی آن‌ها بود.

روش: با توجه به معیارهای ورودی و خروجی تحقیق، 48 نفر بیمار زن مبتلا به ام‌اس با میانگین سنی 96/4 ±50/32 سال، قد 041/6± 98/160 سانتی‌متر و توده بدنی 26/13± 23/68 کیلوگرم و دارای تیپ بدنی اندومورف و مزومورف، به صورت تصادفی انتخاب شدند، سپس هر دو گروه به طور تصادفی به دو زیرگروه کنترل و تجربی تقسیم شدند (کنترل مزومورف=12 نفر، تجربی مزومورف=12 نفر، کنترل اندومورف=12 نفر و تجربی اندومورف=12 نفر). برای برآورد تعادل آزمودنی‌ها از آزمون‌های دستگاه تعادل‌سنج بایودکس استفاده شد. سپس آزمودنی‌های گروه تجربی به مدت 10 هفته تمرینات پایداری ناحیه مرکزی بدن را انجام دادند. برای تجزیه و تحلیل نتایج از روش‌های یومن‌ویتنی و ویلکاکسون در سطح معنی‌داری 05/0P≤ استفاده شد.

یافته‌ها: تفاوت معنی‌داری در شاخص کلی تعادل (ایستا و پویا) در هر دو گروه تجربی مشاهده شد. تفاوت معنی‌داری در شاخص تعادل ایستا و پویا در جهت‌های قدامی-خلفی و داخلی-خارجی در گروه اندومورف مشاهده شد اما در شاخص تعادل پویا در گروه مزومورف تفاوت در جهت‌های مذکور، معنی‌دار نبود. بهبودی تعادل در گروه تجربی اندومورف نسبت به مزومورف بیشتر حاصل شده است گرچه تفاوت بین گروه‌ها معنی‌دار نبود.

نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر، تمرینات پایداری ناحیه مرکزی بدن به عنوان یک روش مداخله تأثیرگذار برای بهبود تعادل پویای بیماران اندومورف و تعادل ایستای بیماران اندومورف و مزومورف مبتلا به ام‌اس پیشنهاد می‌شود.

 

متن کامل [PDF 378 kb]   (3091 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) | موضوع مقاله: عمومى

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.