دوره 17، شماره 1 - ( فروردين 1385 )                   جلد 17 شماره 1 صفحات 15-9 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


چکیده:   (7730 مشاهده)
پیش زمینه و هدف: استفاده از پروپوفول به همراه داروهای کمکی نظیر اپیوییدهای کوتاه اثر بلوک کننده های آدرنژیک و بی حس کننده های موضعی ممکن است شرایط کافی را برای لارنگوسکوپی و لوله گذاری تراشه بدوننیاز به شل کننده های عضلانی فراهم نماید. تابلوی فارماکوکینتیک رمی فنتانیل این فرضیه را مطرح می سازد که در تسهیل لوله گذاری تراشه نیز ممکن است مفید واقع گردد. در این مطالعه وضعیت لوله گذاری تراشه در بالغین بعد از القا توام بیهوشی با لیدوکایین و پروپوفول و دوزهای متفاوت رمی فنتانیل بررسی گردید.مواد و روش: یک کارآزمایی آینده نگر تصادفی دو سو کور را برای ارزیابی وضعیت لوله گذاری در 3 گروه شامل 90 بیمار کلاس I ASA یا II طرح ریزی شد. القای بیهوشی با لیدوکایین (1.5 mg/kg)، پروپوفول (2 mg/kg) و 3 دوز متفاوت از رمی فنتانیل (2 ?g/kg و 1 و 0.5) در 3 گروه (III, II, I) مقایسه گردید. لوله گذاری تراشه بر اساس سهولت لارنگوسکوپی، وضعیت طناب های صوتی، سرفه، شلی فک و حرکت اندام ها درجه بندی گردید.یافته ها: لوله گذاری تراشه به ترتیب در 20% بیماران گروه I، 3.43% بیماران گروه II و 84.7% بیماران گروه III قابل قبول بود هر 3 گروه یک کاهش فشار خون شریانی و ضربان قلب داشتند اما تفاوتی در بین گروه ها از لحاظ آماری وجود نداشت کاهش در فشار خون شریانی و ضربان قلب از لحاظ بالینی چشمگیر نبود.نتیجه گیری: وضعیت لوله گذاری تراشه بعد از القا بیهوشی با لیدوکائین، پروپوفول و دوز (2 ?g/kg) رمی فنتانیل بهترین بود.
     
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) | موضوع مقاله: عمومى

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.