Studies in Medical Sciences

fa تأثیر کاهش بار تمرین و شرایط هیپوباریک هایپوکسی متعاقب تمرین اینتروال فزاینده بر سطوح HIF-1α و میزان آپوپتوز برونش و برونشیول بافت ریه رت‌های نر ویستار EVALUATION OF HIF-1Α RESPONSE AND THE RATE OF BRONCHIAL AND BRONCHIOLE APOPTOSIS IN LUNG TISSUE OF MALE WISTAR RATS IN CASE OF DECREASED EXERCISE LOAD AND HYPOBARIC HYPOXIA CONDITIONS BELONGING TO HIGH-INTENSITY INTERVAL TRAINING فیزیولوژی ورزشی Exercise physiology پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) Research پیش‌زمینه و هدف: دستیابی اوج و حفظ عملکرد ورزشی برای ورزشکاران حائز اهمیت است، تیپر و قرارگیری در شرایط محیطی راهبردی برای رسیدن به این هدف است. اما آسیبهای داخلی همچون بافت ریه در این شرایط کمتر موردتوجه قرار گرفته است. هدف از مطالعه حاضر برسی تأثیر کاهش بار تمرین و شرایط هیپوباریک هایپوکسی متعاقب تمرین اینتروال فزاینده بر سطوح HIF-1α و میزان آپوپتوز برونش وبرونشیول بافت ریه رتهای نر ویستار بود. مواد و روش‌ کار: ازاین‌رو نمونههای پژوهش حاضر، 30 سر رت نر ویستار (6 سر کنترل، 24 سر تجربی)، سالم (4 هفتهای با میانگین وزنی 9±72 گرم) بود. گروه تجربی پس از 6 هفته تمرین تناوبی به چهار گروه تمرین اینتروال، تیپر، هیپوباریک هایپوکسی و تیپر هایپوکسی تقسیم شدند. گروههای تجربی به مدت سه هفته با ادامه تمرین اینتروال، تیپر و شرایط هایپوکسی به اجرای تمرین تناوبی پرداختند. جهت اندازهگیری میزان HIF-1α و آپوپتوز برونش و برونشیول، بافت ریه خارج و موردسنجش قرار گرفت. دادهها با روش آماری آنالیز واریانس یک‌طرفه ارزیابی شد. یافته‌ها: قرارگیری در شرایط هیپوباریک هایپوکسی با افزایش معنی‌داری در میزان HIF-1α، آپوپتوز برونش و برونشیول ریه (05/0≥P)، همچنین تیپر در مقایسه با شرایط هیپوباریک هایپوکسی با کاهش معنی‌داری (05/0≥P) در میزان HIF-1α، آپوپتوز برونش و برونشیول بافت ریه همراه بود. بحث و نتیجه‌گیری: بنابراین شرایط هیپوباریک هایپوکسی با افزایش میزان HIF-1α و آپوپتوز برونش و برونشیول ریه همراه است که به‌کارگیری تیپر میتواند به‌عنوان روشی در کاهش HIF-1α و آپوپتوز برونش و برونشیول ریه ناشی از تمرین اینتروال فزاینده و شرایط محیطی مؤثر باشد.   <a name="_Toc416081061">Background & Aims:</a> Achieving the peak of athletic performance by being in environmental conditions such as hypobaric hypoxia and maintaining it by reducing exercise pressure is of great importance for athletes, among which injuries to internal organs such as lung tissue due to these conditions are less considered. The aim of the present study was to evaluate the response of HIF-1α and the rate of bronchial and bronchiole apoptosis in lung tissue of male Wistar rats following reduced exercise load in hypoxic hypoxia. Materials & Methods: The samples of the present study included 24 male Wistar rats (8 control, 16 experimental), healthy and without disease (4 weeks with a mean weight of 72 9 9 g). The experimental group was kept in hypobaric hypoxia for 3 weeks after 6 weeks of periodic training. Half of the experimental rats performed periodic exercises with less intensity (Taper) during three weeks of exposure to hypobaric hypoxia. To measure HIF-1α levels and bronchial apoptosis and pulmonary bronchioles, lung tissue was removed and assayed. Data were analyzed by one-way analysis of variance. Results: Findings showed that exposure to hypobaric hypoxia caused a significant increase in HIF-1α and bronchial apoptosis and pulmonary bronchioles (p ≥ 0.05). Taper was also associated with a significant decrease (p ≥ 0.05) in HIF-1α and bronchial apoptosis and lung tissue bronchioles compared to hypobaric hypoxia and high-intensity interval training. Conclusion: Exposure to hypobaric hypoxia is associated with an increase in HIF-1α and bronchial apoptosis and pulmonary bronchioles, which can be used as a method to reduce HIF-1α and bronchial apoptosis and pulmonary bronchioles.   فاکتور القایی هایپوکسی 1 آلفا, آپوپتوز, تمرین اینتروال فزآینده, تیپر, پرسیاوش, ریه Hypoxia 1 alpha induction factor, Apoptosis, Increasing interval training, Taper, Lung 437 447 http://umj.umsu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-4871-1&slc_lang=fa&sid=1 Saber Niazi صابر نیازی Saber_niazi@yahoo.com 3700319475328460030584 3700319475328460030584 Yes PhD in Exercise Physiology, Department of Exercise Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Science, Kharazmi University, Tehran, Iran (Corresponding Author) دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران (نویسنده مسئول) Shadmehr Mirdar شادمهر میردار 3700319475328460030585 3700319475328460030585 No Professor of Exercise Physiology, Department of Exercise Physiology, Faculty of Sport Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran استاد فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Reza Bazar رضا بزار 3700319475328460030586 3700319475328460030586 No MSc of Exercise Physiology, Department of Exercise Physiology, Faculty of Sport Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی محض، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Gholamreza Hamidian غلامرضا حمیدیان hamidian@tabrizu.ac.ir 3700319475328460030587 3700319475328460030587 No Assistant Professor, PhD in Comparative Histology, Department of Basic Sciences, Faculty of Veterinary Medicine, University of Tabriz, Tabriz, Iran استادیار، دکتری‌ای تخصصی بافت شناسی، گروه علوم پایه دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. Vahid Talebi وحید طالبی vahidtalebi99@yahoo.com 3700319475328460030588 3700319475328460030588 No PhD in Exercise Physiology, Department of Exercise Physiology, Faculty of Sport Science, University of Mazandaran, Babolsar, Iran دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران