<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<journal>
<title>Studies in Medical Sciences</title>
<title_fa>مجله مطالعات علوم پزشکی</title_fa>
<short_title>Studies in Medical Sciences</short_title>
<subject>Medical Sciences</subject>
<web_url>http://umj.umsu.ac.ir</web_url>
<journal_hbi_system_id>37</journal_hbi_system_id>
<journal_hbi_system_user>journal37</journal_hbi_system_user>
<journal_id_issn>2717-008X</journal_id_issn>
<journal_id_issn_online>2717-008X</journal_id_issn_online>
<journal_id_pii></journal_id_pii>
<journal_id_doi>10.61882/umj</journal_id_doi>
<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
<journal_id_sid></journal_id_sid>
<journal_id_nlai></journal_id_nlai>
<journal_id_science></journal_id_science>
<language>en</language>
<pubdate>
	<type>jalali</type>
	<year>1398</year>
	<month>5</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<pubdate>
	<type>gregorian</type>
	<year>2019</year>
	<month>8</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<volume>30</volume>
<number>5</number>
<publish_type>online</publish_type>
<publish_edition>1</publish_edition>
<article_type>fulltext</article_type>
<articleset>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>ارزیابی فعالیت ضد سرطانی متوتروکسات کونژوگه شده با دندریمر پلی آمیدو‌ آمین نسل 4 به‌صورت کوالانسی بر روی رده سلولی سرطانی MCF-7: یک مطالعه تجربی</title_fa>
	<title>EVALUATION OF ANTI-CANCER ACTIVITY OF COVALENTLY CONJUGATED METHOTREXATE TO POLYAMIDOAMINE GENERATION 4 DENDRIMER ON MCF-7 CANCER CELLS: AN EXPERIMENTAL STUDY</title>
	<subject_fa>داروسازی</subject_fa>
	<subject>داروسازی</subject>
	<content_type_fa>پژوهشي(توصیفی- تحلیلی)</content_type_fa>
	<content_type>Research</content_type>
	<abstract_fa>&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt;پیش&#8204;زمینه و هدف: &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt;دندریمر پلی آمیدو آمین ماکرومولکولی با شاخه&amp;shy;های زیاد، در مقیاس نانو، و با گروه&#8204;های آمینی بسیار فعال در سطح خود است، که به آن اجازه اتصال به دارو&amp;shy;های ضد سرطانی، ازجمله متوتروکسات را می&amp;shy;دهد. هدف از مطالعه حاضر سنتز و بررسی خواص ساختاری کمپلکس دندریمر پلی آمیدو آمین- متوتروکسات و سپس بررسی توانایی سمیت سلولی کمپلکس سنتز شده بر روی رده سلولی سرطانی &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;MCF-7&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt; است.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt;مواد و روش&#8204; کار&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt;: برای انجام این مطالعه تجربی، ابتدا متوتروکسات به&#8204;واسطه &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;Ethyl-3-(3-dimethylaminopropyl)carbodiimide (EDC)&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt; به دندریمر نسل 4 متصل شد و سپس به&#8204;وسیله طیف&#8204;سنجی مادون&#8204;قرمز تبدیل فوریه و &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;dynamic light scattering&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt; خواص ساختاری آن تعیین شد. جذب سلولی نانو ذرات به&#8204;صورت کمی با استفاده از دستگاه فلوسایتومتری انجام گرفت. آزمون &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;methylthiazol tetrazolium (MTT)&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt; و رنگ&#8204;آمیزی &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;4&amp;prime;,6-Diamidino-2-phenylindole dihydrochloride (DAPI) &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt;به ترتیب برای ارزیابی توانایی القاء سمیت سلولی و آپوپتوز سلولی توسط دندریمر - متوتروکسات و متوتروکسات به فرم آزاد بر روی سلول&#8204;های &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;MCF-7&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt; استفاده شد.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt;یافته&#8204;ها&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt;: یافته&amp;shy;های این مطالعه نشان داد، که کمپلکس دندریمر- متوتروکسات اندازه (29/7 &amp;plusmn; 30 نانومتر) و بار (37/4 &amp;plusmn; 35/5 میلی ولت) مناسب داشت. آنالیز فلوسایتومتری نشان داد که اتصال متوتروکسات به دندریمر پلی آمیدو آمین، میزان جذب سلولی را در مقایسه با دندریمر خالی، 18 درصد افزایش داد. نتایج سمیت سلولی و رنگ&#8204;آمیزی هسته سلولی نشان داد، که سمیت سلولی و القای آپوپتوز سلول&#8204;های &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;MCF-7&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt; تیمار شده با دندریمر- متوتروکسات، نسبت به متوتروکسات آزاد کم&#8204;تر بود.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;&lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt;بحث و نتیجه&#8204;گیری&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;: &lt;span style=&quot;font-family:nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:9.5pt;&quot;&gt;نتایج به&#8204;دست&#8204;آمده نشان داد که اگرچه کمپلکس دندیمر- متوتروکسات جذب سلولی بیشتری داشت اما سمیت سلولی و آپوپتوز کم&#8204;تر از متوتروکسات آزاد بود.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br&gt;
&amp;nbsp;</abstract_fa>
	<abstract>&lt;a name=&quot;_Toc416081061&quot;&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;Background &amp; Aims&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;: Poly (amidoamine) dendrimer (PAMAM) is highly macromolecular at nanosize with widely active amine groups on the surface that allows it to attach to the anti-cancer drugs such as Methotrexate (MTX). This study aimed to synthesize and characterize PAMAM-MTX (dendrimer-MTX) complex, then to evaluate the cytotoxic effect of the synthesized complex on MCF-7 cancer cells.&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;&lt;em&gt;Materials &amp; Methods&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;: To perform this experimental study, initially, MTX was conjugated to the G4 dendrimer using Ethyl-3-(3-dimethylaminopropyl) carbodiimide (EDC), then it w:as char:acterized by Fourier-transform infrared (FTIR) and dynamic light scattering (DLS). Quantitative cellular uptake of nanoparticles was carried out using flow cytometry. The methylthiazol tetrazolium (MTT) and 4&amp;prime;, 6-Diamidino-2-phenylindole dihydrochloride (DAPI) staining assays were used for evaluating the ability of dendrimer-MTX and MTX in inducing cell cytotoxicity and apoptosis on MCF-7 cancer cells, respectively.&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;&lt;em&gt;Results&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;: The results of this study illustrated that the dendrimer-MTX complex had optimal size (30 &amp;plusmn; 7.29 nm) and zeta potential (5.35 &amp;plusmn; 4.37 mV). Flow cytometry analysis revealed that the cellular uptake was increased (18%) after conjugating MTX on the dendrimer compared to bare dendrimer. Interestingly, cell cytotoxicity and DAPI staining results displayed lower cell cytotoxicity and apoptosis for MCF-7 cells that were treated with dendrimer-MTX compared to free MTX.&lt;br&gt;
&lt;strong&gt;&lt;em&gt;Conclusion&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;: The obtained data indicated that dendrimer-MTX complex had a higher cellular uptake, but cell cytotoxicity and apoptosis were lower than free MTX.</abstract>
	<keyword_fa>متوتروکسات, دندریمر, آپوپتوز, سمیت, جذب سلولی</keyword_fa>
	<keyword>Methotrexate, dendrimer, apoptosis, cytotoxicity, cellular uptake</keyword>
	<start_page>381</start_page>
	<end_page>392</end_page>
	<web_url>http://umj.umsu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-4094-2&amp;slc_lang=fa&amp;sid=1</web_url>


<author_list>
	<author>
	<first_name>Fereydoon</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Abedi Gaballu</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>فریدون</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>عابدی گبلو</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>fereydoonabedi4@gmail.com</email>
	<code>3700319475328460032905</code>
	<orcid>3700319475328460032905</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>MSc of Biochemistry, Department of Biology, Faculty of Natural Sciences, University of Tabriz, Tabriz, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>دانش آموخته کارشناسی ارشد بیوشیمی، گروه زیست شناسی جانوری، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Behzad</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Mansoori</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>بهزاد</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>منصوری</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>b.mansoori_lab@yahoo.com</email>
	<code>3700319475328460032906</code>
	<orcid>3700319475328460032906</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Immunology Research Center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>دانشجوی دکترای ایمنی شناسی پزشکی، مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Gholamreza</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Dehghan</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>غلامرضا</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>دهقان</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>dehghan2001d@yahoo.com</email>
	<code>3700319475328460032907</code>
	<orcid>3700319475328460032907</orcid>
	<coreauthor>Yes
</coreauthor>
	<affiliation>Professor, Department of Biology, Faculty of Natural Sciences, University of Tabriz, Tabriz, Iran (Corresponding Author)</affiliation>
	<affiliation_fa>استاد بیوشیمی، گروه زیست شناسی جانوری، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران (نویسنده مسئول)</affiliation_fa>
	 </author>


</author_list>


	</article>
</articleset>
</journal>
