fa مقایسه تاثیر 8 هفته تمرین تصویر سازی حرکتی ـ راه رفتن و مشاهده ـ راه رفتن بر یادگیری مهارت راه رفتن بیماران پارکینسون عمومى General پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) Research <strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">پیش‌زمینه و هدف:</span></span></strong> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">بیماری پارکینسون پس از آلزایمر دومین بیماری شایع مخرب عصبی می‌باشد و یکی از مهم‌ترین عوارض حرکتی این بیماری که در مراحل نهایی آن دیده می‌شود، اختلال راه رفتن می‌باشد.</span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;"> هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر تمرینات تصویرسازی حرکتی - راه رفتن و مشاهده - راه رفتن بر یادگیری مهارت راه رفتن بیماران پارکینسون می‌باشد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">مواد و روش‌ کار: </span></span></strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">این مطالعه </span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">از نوع نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون و گروه کنترل می‌باشد. </span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">30 بیمار پارکینسون به‌صورت در دسترس و در مرحله بیماری (3-2) در مقیاس هوهن و یاهر (</span></span><span dir="LTR">H &Y</span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">) به‌صورت تصادفی به 2 گروه تجربی و یک گروه کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی در برنامه تمرینی (8 هفته و 3 جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 60 دقیقه) تمرین تصویرسازی حرکتی راه رفتن و مشاهدهِ راه رفتن و بعد مهارت راه رفتن را تمرین کردند. مقیاس راه رفتن تینتی (</span></span><span dir="LTR">TGS</span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">) قبل و بعد از مداخله برای ارزیابی نمرات راه رفتن آزمودنی‌ها استفاده شد. </span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">برای</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">بررسی</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">نرمال</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">بودن</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">توزیع</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">داده‌ها</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">از</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">آزمون</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">شاپیرو- ویلک</span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">، برابری واریانس‌ها از آزمون لون و </span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">برای تحلیل داده‌ها</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">از</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">آزمون کوواریانس (</span></span><span dir="LTR">ANCOVA</span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">) و آزمون تعقیبی بونفرونی</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">در سطح معنی‌داری (</span></span><span dir="LTR">p<0/05</span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">) استفاده شد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">یافته‌ها: </span></span></strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">نتایج تحقیق نشان داد که بین گروه‌های تجربی و کنترل در نمرات راه رفتن تفاوت معنی‌داری وجود دارد (46/5</span></span><span dir="LTR">F=</span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;"> و 01/0</span></span><span dir="LTR">P=</span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">) </span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">و در پس‌آزمون تفاوت بین نمرات راه رفتن گروه کنترل و گروه مشاهده - راه رفتن با مقدار (01/0</span></span><span dir="LTR">P=</span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">) معنی‌دار بود اما تفاوت نمرات راه رفتن بین گروه تصویرسازی حرکتی- راه رفتن و گروه مشاهده - راه رفتن و تفاوت نمرات راه رفتن بین گروه کنترل و گروه تصویرسازی حرکتی- راه رفتن معنی‌دار نبود.</span></span><br> <strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">بحث و نتیجه‌گیری: </span></span></strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">تمرین به‌وسیله مشاهده- راه رفتن می‌تواند یک روش مناسب برای یادگیری دوباره مهارت راه رفتن بیماران پارکینسون باشد و </span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">به نظر می‌رسد بیماران </span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">می‌توانند همراه</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">دارودرمانی از این تمرینات برای بهبود الگوی راه رفتن خود استفاده کنند.</span></span> <a name="_Toc416081061"><strong><em>Background & Aims:</em></strong></a> Parkinson&rsquo;s disease after Alzheimer is the second most common neurological disorder and one of the most important motor effects of this disease, which is seen in its final stages, is walking disorder. The purpose of the present study was to investigate the effect of motor imagery-walking and observation-walking on relearning walking skill in Parkinson&rsquo;s disease.<br> <strong><em>Materials & Methods:</em></strong> This study was a quasi-experimental study with a pre and post-test design and a control group. The participants were a number of 30 Parkinson&rsquo;s disease patients (2-3 Hohn and Yahr scale) who were selected through convenience sampling and were randomly assigned into experimental and control groups. The Experimental group had passed a training program (8 weeks and 3 sessions in each week, each session prolonged 60 min) and practiced motor imagery of walking, observation of walking and walking skill. The Tinetti Gait Scale (TGS) were used to collect data before and after the training program on gait scores. In order to verify the normal distribution of data, Shapiro-Wilk test was used; and Levene&#39;s test was conducted to test if the samples have equal variances. Then the data were examined by analysis of covariance (ANCOVA) and Bonferoni post hoc test at the significance level of (p &le; 0.05).<br> <strong><em>Results: </em></strong>The results showed that there was a significant difference between the experimental groups and control group in the gait scores (p=0.01, f=5.46) and in the post-test gait scores difference between control group and observation-walking group with (p=0.01) was significant but gait scores difference between motor imagery-walking group and observation-walking group and gait scores difference between control group and motor imagery-walking group was not significant.<br> <strong><em>Conclusion</em></strong><strong>: </strong>It can be concluded that training with observation-walking can be an appropriate method to help relearning walking skill in Parkinson&rsquo;s disease. It seems that patients along with drug therapy use these exercises to improve your walking pattern. تصویر سازی حرکتی, مشاهده, بیماری پارکینسون Motor Imagery, Observation, Parkinson’s Disease 464 473 http://umj.umsu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3809-1&slc_lang=fa&sid=1 Hassan Hellaliaghdam حسن هلالی اقدم Hellalihassan@gmail.com 3700319475328460021839 3700319475328460021839 Yes School of Physical Education, University of Urmia, Urmia, Iran دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران Fatemeh Sadathosseini فاطمه سادات حسینی 3700319475328460021840 3700319475328460021840 No School of Physical Education, University of Urmia, Urmia, Iran دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران