fa مقایسه دو روش بازیابی حس پیکری و عملکرد حرکتی اندام فوقانی فلج شده پس از سکته مغزی طب فیزیکی طب فیزیکی کارآزمایی بالینی Clinical trials <strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">پیش‌زمینه و هدف: </span></span></strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">اختلالات کارکرد حرکتی و حس پیکری بعد از سکته رایج است. هدف این پژوهش بررسی تأثیر ترکیب تمرینات استاندارد توان‌بخشی با تمرینات محرک حس پیکری، بر روی کارکرد حرکتی اندام فوقانی است و اثر این روش با تمرینات استاندارد توان‌بخشی مورد مقایسه قرار می‌گیرد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">مواد و روش‌ کار</span></span></strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">: آزمودنی‌ها از بین افراد مبتلابه فلج نیمه‌ی بدن به دنبال سکته مغزی در مرحله بعد حاد، و از هردو جنس، انتخاب (زاهدان-1395) و به‌طور تصادفی در دو گروه تمرینات استاندارد (گروه اول</span></span><span dir="LTR"> = </span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">17 نفر، سن </span></span><span dir="LTR">=</span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;"> 5/8 &plusmn; 9/ 58 سال) و تمرینات ترکیبی استاندارد توأم با تمرینات حس پیکری (گروه دوم</span></span><span dir="LTR"> = </span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">17 نفر، سن = 8/7 &plusmn; 6/64 سال) قرار گرفتند. ارزیابی آن‌ها با روش‌های معاینه‌ی عصب‌شناختی، آزمون دومرحله‌ای کارکرد حس پیکری، آزمون دومرحله‌ای عملکرد حرکتی و ارزیابی فعالیت‌های روزمره زندگی انجام شد.</span></span><br> <strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">یافته‌ها</span></span></strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">: نتایج نشان می‌دهد که پیش از درمان، نقص عملکرد حسی- تنی در بیشتر از ۵۰ درصد بیماران هر دو گروه رخ داده است و تفاوت معنی‌داری در مقادیر پایه وجود نداشت (</span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">05/0</span></span><span dir="LTR">P ></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">). بهبود عملکرد حس پیکری به‌ویژه در حس لامسه به دنبال تمرینات توان‌بخشی حس پیکری، مشاهده شد</span></span> <span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">(</span></span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">05/0</span></span><span dir="LTR">P <</span><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">).</span></span><br> <strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">بحث و نتیجه‌گیری</span></span></strong><span style="font-family:nazanin;"><span style="font-size:9.5pt;">: افزودن تمرینات حس پیکری منجر به بهبود قابل‌توجه حس لامسه و ارتقاء توانایی تشخیص انواع سطوح می‌گردد و با تغییرات حرکتی ارتباطی ندارد. بهبودی عملکرد حرکتی در گروه توان‌بخشی استاندارد معنی‌دار بود. با استفاده از این یافته‌ها، دانش ما بهبود می‌یابد و از ناتوانی در آینده پیشگیری می‌شود.</span></span> &nbsp;<br> <a name="OLE_LINK2"></a><a name="OLE_LINK1"></a><a name="_Toc416081061"><strong><em>Background & Aims: </em></strong></a>Disturbances of the somatosensory and motor function are common after stroke. The intention of this study was to investigate the effect of rehabilitation combining standard therapy and somatosensory stimulation on sensorimotor upper extremity functions, and the effect of this manner was compared with the standard rehabilitation plan.<br> <strong><em>Materials & Methods: </em></strong>The subjects were selected from both sexes and among patients after an ischemic stroke in post-acute phase, with hemiparesis in Zahedan, 2016. They were randomly divided into two groups of standard therapy (group I = 17, age = 58.9 &plusmn; 8.5 years) and the effect of therapy with targeted somatosensory stimulation (group II = 17, age = 64.6 &plusmn; 7.8 years). Their evaluation was carried out with the neurological examination, two-step tests of somatosensory function, two-step tests of motor function, and assessment of daily life activities.<br> <strong><em>Results: </em></strong>Findings indicated that before therapy, a deficit of somatosensory function occurred on the paretic upper limb in more than 50% of patients in both groups and there was no significant difference in baseline values (P>0.05). Somatosensory stimulation therapy had an enhanced improvement of somatosensory functions, especially tactile discrimination of the object surface (P< 0.05).<br> <strong><em>Conclusion</em></strong>: The current study outcomes showed that major improvement, particularly in tactile discrimination sense, occurred in group II, where therapy focused on the somatosensory deficit was implemented. This finding was not related to the motor function of the second group. Improvement in motor function was significant in the standard rehabilitation group. By using these findings, our knowledge is improved and will prevent further disabilities in the future. سکته مغزی, توان‌بخشی, عملکرد حس پیکری, عملکرد حرکتی, اندام فوقانی stroke, rehabilitation, somatosensory function, motor function, upper limb 428 436 http://umj.umsu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3535-2&slc_lang=fa&sid=1 Mohammadreza Rezaeipour محمدرضا رضائی پور rezaeipour@ped.usb.ac.ir 3700319475328460021800 3700319475328460021800 Yes University of Sistan and Baluchestan دانشگاه سیستان و بلوچستان