دوره 33، شماره 10 - ( 10-1401 )
جلد 33 شماره 10 صفحات 748-737 |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشیار بیومکانیک ورزشی، گروه مدیریت و بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران (نویسنده مسئول) ، amiralijafarnezhad@gmail.com
چکیده: (2799 مشاهده)
پیشزمینه و هدف: کمردرد به دردی که در ناحیه کمر یا خاجی ستون فقرات احساس شود اطلاق میگردد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرینات اختصاصی مبتنی بر الگوی حرکتی بر متغیرهای فشار کفپایی در افراد مبتلا به کمردرد مزمن طی راهرفتن بود.
مواد و روش کار: پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل بود. افراد مورد مطالعه که از مراجعین به مرکز سلامت و تندرستی دانشگاه محقق اردبیلی انتخاب شده بودند، بهطور تصادفی 10 نفر دارای کمردرد مزمن (گروه تجربی) و 10 نفر کمردرد (گروه کنترل) تقسیم شدند. افراد گروه تجربی شش هفته تمرینات الگوی حرکتی را انجام دادند ولی گروه کنترل در این مدت شش هفتهای تمرینی انجام ندادند. مقادیر فشار کفپایی طی پیشآزمون و پسآزمون توسط دستگاه فوت اسکن (نرخ نمونهبرداری: 300 هرتز) ثبت شد. آزمون آماری آنالیز واریانس دو سویه جهت تحلیل آماری دادهها استفاده شد. تمام تحلیلها در سطح معنیداری 05/0 و با استفاده از نرمافزار اس.پی.اس.اس (SPSS) نسخه 22 انجام پذیرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد اوج مؤلفه عمودی در مرحله برخورد پاشنه (009/0=p) و نرخ بارگذاری عمودی (013/0=p) در گروه تجربی در پسآزمون در مقایسه با پیشآزمون کمتر بود. مقایسه جفتی نشان داد، اوج نیرو در استخوان کفپایی دوم در گروه تجربی در پسآزمون در مقایسه با پیشآزمون کمتر بود (018/0=p).
بحث و نتیجهگیری: نتایج نشان داد، اوج نیروی عمودی در مرحله برخورد پاشنه و نرخ بارگذاری عمودی پس از مداخله در بیماران مبتلا به کمردرد کاهش یافت. این امر میتواند نقش مؤثر تمرینات الگوی حرکتی در بیماران مبتلا به کمردرد را به خوبی نشان دهد.
مواد و روش کار: پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل بود. افراد مورد مطالعه که از مراجعین به مرکز سلامت و تندرستی دانشگاه محقق اردبیلی انتخاب شده بودند، بهطور تصادفی 10 نفر دارای کمردرد مزمن (گروه تجربی) و 10 نفر کمردرد (گروه کنترل) تقسیم شدند. افراد گروه تجربی شش هفته تمرینات الگوی حرکتی را انجام دادند ولی گروه کنترل در این مدت شش هفتهای تمرینی انجام ندادند. مقادیر فشار کفپایی طی پیشآزمون و پسآزمون توسط دستگاه فوت اسکن (نرخ نمونهبرداری: 300 هرتز) ثبت شد. آزمون آماری آنالیز واریانس دو سویه جهت تحلیل آماری دادهها استفاده شد. تمام تحلیلها در سطح معنیداری 05/0 و با استفاده از نرمافزار اس.پی.اس.اس (SPSS) نسخه 22 انجام پذیرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد اوج مؤلفه عمودی در مرحله برخورد پاشنه (009/0=p) و نرخ بارگذاری عمودی (013/0=p) در گروه تجربی در پسآزمون در مقایسه با پیشآزمون کمتر بود. مقایسه جفتی نشان داد، اوج نیرو در استخوان کفپایی دوم در گروه تجربی در پسآزمون در مقایسه با پیشآزمون کمتر بود (018/0=p).
بحث و نتیجهگیری: نتایج نشان داد، اوج نیروی عمودی در مرحله برخورد پاشنه و نرخ بارگذاری عمودی پس از مداخله در بیماران مبتلا به کمردرد کاهش یافت. این امر میتواند نقش مؤثر تمرینات الگوی حرکتی در بیماران مبتلا به کمردرد را به خوبی نشان دهد.
نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی |
موضوع مقاله:
فیزیک پزشکی
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |