Studies in Medical Sciences

fa ارزیابی اثر نانو ذرات اکسید مس بر عملکرد متوترکسات و پاکلی تاکسل بر روی سلول‌های سرطانی سینه رده MCF-7 INVESTIGATION OF THE EFFECT OF COPPER OXIDE NANOPARTICLES ON THE EFFICACY OF METHOTREXATE AND PACLITAXEL IN MCF-7 BREAST CANCER CELLS بیوشیمی بیوشیمی پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) Research <w:sdt docpart="57169F930B2E4617BE208D731AE175FF" id="1932386431" prefixmappings="xmlns:ns0='http://purl.org/dc/elements/1.1/' xmlns:ns1='http://schemas.openxmlformats.org/package/2006/metadata/core-properties' " storeitemid="X_6C3C8BC8-F283-45AE-878A-BAB7291924A1" text="t" title="Subject" xpath="/ns1:coreProperties[1]/ns0:subject[1]">پیش‌زمینه و هدف</w:sdt>: سرطان سینه یکی از شایع‌ترین نوع سرطان در زنان است که به دلیل رشد غیرقابل‌کنترل سلول‌ها در بافت پستان ایجاد می‌شود. این مطالعه باهدف بررسی تأثیر نانو ذرات اکسید مس بر اثربخشی داروهای شیمی‌درمانی متوترکسات و پاکلی‌تاکسل در کاهش رشد سلول‌های سرطانی سینه رده MCF-7 انجام شد. مواد و روش کار: در این مطالعه، رده سلولی MCF-7 در محیط کشت RPMI-1640 با ۱۰ درصد FBS تحت تیمار نانو ذرات اکسید مس و داروهای شیمی‌درمانی قرار گرفتند. سلول‌ها با غلظت‌های مختلف نانو ذرات اکسید مس (۱، ۲، ۳، ۴ میکرومول/میلی‌لیتر)، متوترکسات (۱۰، ۲۰، ۳۰، ۴۰ میکرومول/میلی‌لیتر) و پاکلی‌تاکسل (۲، ۴، ۶، ۸ میکرومول/میلی‌لیتر) به مدت 24، 48 و 72 ساعت تحت تیمار قرار گرفتند. از تست MTT برای بررسی زنده‌مانی سلول‌ها و برای اندازه‌گیری میزان آپوپتوز از رنگ‌آمیزی هوخست و فن فلوسایتومتری استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که ترکیب نانو ذرات اکسید مس با متوترکسات و پاکلی‌تاکسل باعث کاهش معنی‌داری در رشد سلول‌ها نسبت به استفاده از هر یک از داروها به‌تنهایی می‌شود. ترکیب نانو ذرات اکسید مس با غلظت 40 میکرومولار از متوترکسات و غلظت 8 میکرومولار از پاکلی‌تاکسل بیشترین کاهش رشد سلولی به ترتیب معادل 70 و 75 درصد کاهش را نشان داد. رنگ‌آمیزی هوخست و فلوسایتومتری نشان داد که تیمار ترکیبی باعث افزایش آپوپتوز سلولی تا 7/56 درصد شد. بحث و نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان‌دهنده پتانسیل نانو ذرات اکسید مس به‌عنوان یک عامل مؤثر در درمان سرطان سینه هستند. ترکیب این نانو ذرات با داروهای شیمی‌درمانی متوترکسات و پاکلی‌تاکسل می‌تواند به افزایش اثربخشی درمان کمک کند. <a name="_Toc416081061">Background & Aims: </a>Breast cancer is one of the most common types of cancer in women, resulting from the uncontrolled growth of cells in breast tissue. This study aims to investigate the impact of copper oxide nanoparticles on the efficacy of the chemotherapeutic agents methotrexate and paclitaxel in reducing the growth of MCF-7 breast cancer cells. Materials & Methods: In this study, MCF-7 cell lines were treated with copper oxide nanoparticles and chemotherapeutic drugs in RPMI-1640 culture medium supplemented with 10% FBS. Cells were exposed to various concentrations of copper oxide nanoparticles (1, 2, 3, 4 µmol/mL), methotrexate (10, 20, 30, 40 µmol/mL), and paclitaxel (2, 4, 6, 8 µmol/mL) for durations of 24, 48, and 72 hours. Cell viability was assessed using the MTT assay, while apoptosis was measured through Hoechst staining and flow cytometry. Results: The results indicated that the combination of copper oxide nanoparticles with methotrexate and paclitaxel significantly reduced cell growth compared to each drug used alone. The combination of copper oxide nanoparticles with a concentration of 40 μM methotrexate and a concentration of 8 μM paclitaxel showed the greatest reduction in cell growth, equivalent to a 70% and 75% reduction, respectively. Hoechst staining and flow cytometry indicated that the combined treatment increased cell apoptosis by 56.7%. Conclusion: These findings suggest that copper oxide nanoparticles have potential as an effective agent in breast cancer treatment. The combination of these nanoparticles with methotrexate and paclitaxel may enhance therapeutic efficacy, providing new strategies to address existing challenges in cancer treatment. سرطان سینه, نانو ذرات اکسید مس, پاکلی‌تاکسل, متوترکسات, رده سلولی MCF-7 Breast cancer, copper oxide nanoparticles, paclitaxel, methotrexate, MCF-7 cell line 662 674 http://umj.umsu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-5789-1&slc_lang=fa&sid=1 Sara Khezri سارا خضری a.sadeghi0771@gmail.com 3700319475328460036595 3700319475328460036595 No Master of Science in Developmental Cell Biology, Department of Biology, Faculty of Science, Urmia University, Urmia, Iran کارشناس ارشد زیست‌شناسی سلولی تکوینی، گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران Farah Farokhi فرح فرخی f.farokhi@urmia.ac.ir 3700319475328460036596 3700319475328460036596 Yes Associate Professor of Anatomical Sciences, Department of Biology, Faculty of Science, Urmia University, Urmia, Iran (Corresponding Author) دانشیار علوم تشریحی، گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران (نویسنده مسئول) Yaghub Pazhang یعقوب پاژنگ y.pazhang@urmia.ac.ir 3700319475328460036597 3700319475328460036597 No Associate Professor of Biochemistry, Department of Biology, Faculty of Science, Urmia University, Urmia, Iran دانشیار بیوشیمی، گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران