Studies in Medical Sciences

fa تأثیر شش هفته تمرین استقامتی به همراه مصرف مکمل کوئرستین بر بیان ژن‌های PGC-1α و Atf2 میتوکندریایی هیپوکامپ رت‌های نر دیابتی EFFECT OF 6 WEEKS ENDURANCE TRAINING WITH QUERCETIN SUPPLEMENTATION ON THE EXPRESSION OF MITOCHONDRIAL PGC-1Α AND ATF2 GENES IN THE HIPPOCAMPUS OF DIABETIC MALE RATS اونکولوژی Oncology پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) Research پیش‌زمینه و هدف: هایپرگلایسمی ناشی از دیابت سبب اختلال در سیستم‌های قلبی - عروقی، کلیه، شبکیه، عدسی چشم، پوست و سیستم عصبی مرکزی و محیطی می‌شود. ازآنجایی‌که دو شاخص α1PGC- و Atf2 در بیوژنز میتوکندریایی دخیل هستند، ازاین‌رو، مطالعه حاضر جهت بررسی تأثیر شش هفته تمرین استقامتی به همراه مصرف مکمل کوئرستین بر بیان ژن‌های PGC-1α و Atf2 میتوکندریایی هیپوکامپ رت‌های نر دیابتی طراحی و اجرا شد. مواد و روش کار: پژوهش حاضر از نوع تجربی با طرح پس‌آزمون به همراه گروه کنترل بوده که به روش آزمایشگاهی انجام شد. در پژوهش حاضر، تعداد 35 رت نژاد ویستار به 5 گروه (7 رت در هر گروه) شامل: سالم کنترل، دیابت کنترل، دیابت مکمل کوئرستین، دیابت تمرین و دیابت تمرین مکمل کوئرستین تقسیم شدند. به دو گروه آزمون (دیابتی تمرین مکمل و مکمل)، 15 میلی‌گرم کوئرستین به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن، هر روز بعد از القای دیابت، تزریق شد. پروتکل مورد استفاده در پژوهش حاضر، 6 هفته تمرین استقامتی با شدت متوسط (55-50 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی) بود. 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، بافت هیپوکامپ برای بررسی بیان ژن‌های PGC-1α و Atf2 جدا شد. از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه با آزمون تعقیبی توکی (با سطح معناداری 05/0 >P) برای بررسی داده‌ها استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که پس از 6 هفته مداخله، میزان بیان ژن PGC-1α و Atf2 در گروه دیابت تمرین مکمل نسبت به گروه‌های کنترل دیابت، دیابت تمرین و مکمل کوئرستین افزایش معنادار داشته (05/0 >P). گروه دیابت تمرین نیز نسبت به گروه دیابتی کنترل افزایش معناداری برای هر دو ژن مذکور داشت (05/0>P). بحث و نتیجه‌گیری: این‌گونه به نظر می‌رسد که 6 هفته تمرین استقامتی به‌تنهایی و همراه با مصرف مکمل کوئرستین می‌تواند بر بیان ژن PGC-1α و Atf2 میتوکندری تأثیر مثبتی داشته و باعث افزایش بیان آن‌ها در شرایط بیماری دیابت شود. Background & Aims: Hyperglycemia causes disorders of cardiovascular system, kidneys, retina, lens of the eyes, skin, and central and peripheral nervous system. Since two indicators PGC-1α and Atf2 are involved in mitochondrial biogenesis, therefore, this study was designed and implemented to evaluate the effect of 6 weeks’ endurance training with quercetin supplementation on the expression of mitochondrial PGC-1α and Atf2 genes in the hippocampus of diabetic male rats. Materials & Methods: The present study was an experimental study with a post-test design with a control group that was performed by laboratory method. In the present study, 35 Wistar rats were divided into 5 groups (7 in each) including: healthy control, quercetin supplement, control diabetic, exercise diabetic, and diabetic quercetin supplement. 15 mg of quercetin per kg of body weight were injected to two experimental groups (diabetic exercise supplement and supplement) each day after diabetes induction. The protocol used in the present study was 6 weeks’ moderate intensity endurance training (55-50% of maximum oxygen consumption). Hippocampal tissue was taken surgically 24 hours after the last training session to evaluate the expression of PGC-1α and Atf2 genes. One-way analysis of variance with Tukey post-hoc test (with a significance level of P <0.05) was used to examine the data. Results: Results showed that the expression of PGC-1α and Atf2 genes after 6 weeks of intervention, increased significantly in the diabetic supplement training group compared to the diabetic control, training diabetes, and quercetin supplementation groups (P<0.05). The diabetic exercise group had a significant increase compared to the diabetes control group for both of the genes (P <0.05). Conclusion: It seems that 6 weeks’ endurance training alone and in combination with quercetin supplementation has a positive effect on mitochondrial PGC-1α and Atf2 gene expression, and increases them in the diabetic patients.   Atf2, تمرین استقامتی, کوئرستین, میتوکندری, PGC-1α Atf2, Endurance Training, Quercetin, Mitochondria, PGC-1α 1 11 http://umj.umsu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-4475-3&slc_lang=fa&sid=1 Raha Mohammadi رها محمدی raha.1400.mohammadi@gmail.com 3700319475328460032719 3700319475328460032719 No PhD Student in Exercise Physiology, Department of Physical Education and Sport Sciences, Faculty of Educational Sciences and Psychology, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Lotfali Bolboli لطفعلی بلبلی l_bolboli@uma.ac.ir 3700319475328460032720 3700319475328460032720 Yes Professor of Sport Physiology, Department of Physical Education and Sport Sciences, Faculty of Educational Sciences and Psychology, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran (Corresponding Author) استاد گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران (نوِسنده مسئول) Mohammad Javad Pourvaghar محمدجواد پوروقار vaghar@kashanu.ac.ir 3700319475328460032721 3700319475328460032721 No Associate Professor, Department of Physical Education and Sport Sciences, Faculty of Humanities, University of Kashan, Kashan, Iran دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران Roghayyeh Afroundeh رقیه افرونده afroundeh@uma.ac.ir 3700319475328460032722 3700319475328460032722 No Associated Professor of Sport Physiology, Department of Physical Education and Sport Sciences, Faculty of Educational Sciences and Psychology, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران