fa تأثیر سه الگوی تمرینی روی قدرت عضلانی موش‌های صحرایی مبتلا به پارکینسون القایی با 6-هیدروکسی دوپامین فیزیولوژی فیزیولوژی پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) Research <p dir="RTL"><strong>پیش‌زمینه و هدف: </strong>افزایش شیوع بیماری‌های تحلیل برنده عصبی ازجمله پارکینسون، به دنبال مشکلات مربوط به درمان دارویی آن‌ها موجب تغییر نگرش نسبت به پیشگیری و درمان این بیماری‌‌ها شده است. تمرین درمانی به‌طور محدود برای کاهش عوارض بیماری پارکینسون استفاده می‌‌شود ولی مکانیسم و الگوی مناسب تمرین برای تغییر قدرت عضلانی مشخص نشده است. این تحقیق برای بررسی تغییرات قدرت عضلانی در حیوانات مدل پارکینسونی اجرا شده است.</p> <p dir="RTL"><strong>مواد و روش کار: </strong>54 سر موش نر نژاد ویستار در 9 گروه کنترل دست‌نخورده، شاهد کنترل، شاهد استقامتی، شاهد مقاومتی، شاهد ترکیبی، کنترل پارکینسونی، پارکینسونی استقامتی، پارکینسونی مقاومتی و پارکینسونی هم‌زمان تقسیم و به‌جز گروه کنترل دست‌نخورده و شاهد دست‌نخورده، بقیه حیوانات تمرین‌‌های موردنظر را طی کردند. قدرت عضلانی بر اساس مدت نگهداری وزنه‌‌های استانداردشده قبل و بعد از تمرین استخراج و با استفاده از آزمون آماری واریانس، داده‌‌های حاصل مورد آنالیز قرار گرفت. مدل پارکینسونی توسط تزریق ماده 6-هیدروکسی دوپامین در جسم سیاه ایجاد و با روش‌های بافت‌شناسی تأیید می‌‌گردید.</p> <p dir="RTL"><strong>یافته‌ها: </strong>تجزیه تحلیل داده‌‌ها نشان داد که در گروه‌های کنترل دست‌نخورده و شاهد کنترل تغییری در قدرت عضلانی ایجاد نشده ولی در گروه‌های شاهد تمرینی قدرت عضلانی حیوانات بسته به نوع تمرین حداقل 17 و حداکثر 55 درصد بیشتر شد. در گروه پارکینسونی کنترل فاقد تمرین، قدرت عضلانی کاهش غیر معنی‌داری نشان داد ولی در گروه‌های تمرینی استقامتی، مقاومتی و هم‌زمان افزایش معنی‌داری تا حدود 32 درصد نسبت به کنترل پارکینسون مشاهده شد. تفاوت معنی‌داری در قدرت عضلانی گروه‌های پارکینسونی با تمرین‌‌های متفاوت مشاهده نشد.</p> <p dir="RTL"><strong>بحث و نتیجه‌گیری: </strong>تمرینات ورزشی با شکل‌‌های مختلف روی مدل بیماری پارکینسون در موش صحرایی توانایی کاهش اثرات بیماری را داشته و می‌‌تواند بازتوانی عضلانی را تسریع بخشد. به نظر می‌‌رسد در مدل‌های حیوانی تفاوت آشکاری در نوع تمرین در بازتوانی قدرت عضلانی وجود ندارد اگرچه ممکن است در موارد انسانی متفاوت باشد. این اختلاف ممکن است در اثر مدت‌زمان فعالیت عضلانی و نیز اثر متفاوت دوره‌‌های تمرینی در مدل‌‌های حیوانی نسبت به موارد انسانی باشد.</p> <p dir="LTR"><strong><em>Background and Aims</em></strong>: Parkinson Disease (PD) as a second neurodegenerative disease has grown in developed and industrial countries due to high life span, and in Iran it is considered an important neurodegenerative disease either. The drug therapy of PD must be paralleled with other treatments because the age of PD occurrence has decreased in recent decades and disturbed active population life styles. The essential approach to PD is pharmacotherapy but alternative treatments were grown recently for alleviating the PD symptoms. The exercise is considered for PD muscular symptoms but the mechanism and effective exercise is not well known. This study was designed to assess the muscle strength in the PD animal model.</p> <p dir="LTR"><strong><em>Material & Methods</em></strong>: The study was conducted on 54 Wistar healthy male rats that were divided into 9 groups with substituable equal number as follows: na&iuml;ve control, sham-operated, sham-endurance, sham-resistive, sham-combined, PD-control, PD- endurance, PD-resistive, PD-combined. Na&iuml;ve, PD control and sham-operated had no training but other groups trained with motorized-treadmill and standard ladder for endurance, resistance and combined training. The muscle strength was assessed before and after training by weight lifting test and after the same duration in the untrained groups. PD was induced by intra Substantia Nigra application of 6-hydroxy dopamine.</p> <p dir="LTR"><strong><em>Results</em></strong>: Data analysis showed that the na&iuml;ve control and sham-operated groups had no changes in the muscle strength but in the trained sham groups the muscle strength increased significantly from 17 to 55% according to training. Although PD-control group had showed lower muscle strength non-significantly, the muscle strength increased up to 32% of PD-control with equal increase.</p> <p dir="LTR"><strong><em>Conclusion</em></strong>: The different training can improve the muscular rehabilitation and neuronal recovery in the animal model of the PD. Although there are some differences in the efficacy of training types in the human cases, it seems that these have non-significant effects in the animals.</p> <p align="center" dir="LTR"></p> <p align="center" dir="LTR">SOURCE: URMIA MED J 2016: 27(4): 300 ISSN: 1027-3727</p> پارکینسون, 6-هیدروکسی دوپامین, قدرت عضلانی, تمرین استقامتی, تمرین مقاومتی, تمرین هم‌زمان Parkinson, 6-hydroxy dopamine, Muscle strength, Endurance training, Resistance training, Combined training 288 300 http://umj.umsu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-48-4&slc_lang=fa&sid=1 Esmaiel Abdi Sorve اسماعیل عبدی سروه 3700319475328460015119 3700319475328460015119 No Department of Exercise Physiology and Corrective Movement, Faculty of Sport Science, Urmia University, Urmia, Iran گروه فیزیولوزی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه Asghar Tofigi اصغر توفیقی 3700319475328460015120 3700319475328460015120 No Department of Exercise Physiology and Corrective Movement, Faculty of Sport Science, Urmia University, Urmia, Iran ، گروه فیزیولوزی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه Firouz Ghaderi Pakdel فیروز قادری پاکدل fgpakdell@umsu.ac.ir، info@fgpakdel.com 3700319475328460015121 3700319475328460015121 Yes Neurophysiology Research Center, Urmia University of Medical Sciences, Urmia, Iran مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه Mostafa Ashrafi Osalou مصطفی ااشرفی اوصالو 3700319475328460015122 3700319475328460015122 No Medical Anatomical Sciences, Faculty of Medicine, Islamic Azad University, Ardebil گروه علوم تشریح پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل