دوره 32، شماره 7 - ( مهر 1400 )                   جلد 32 شماره 7 صفحات 547-537 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


استادیار پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران (نویسنده مسئول) ، javanmard.f@umsu.ac.ir
چکیده:   (777 مشاهده)
پیش‌زمینه و هدف: سرطان شایع‌ترین علت مرگ‌ومیر در کشورهای درحال‌توسعه و توسعه یافته محسوب شده و عامل تقریباً 13درصد از مرگ‌های جهان می‌باشد. سرطان‌های دستگاه گوارش در ایران شیوع بالایی دارند، لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی تومورهای دستگاه گوارش در بیمارستان امام خمینی ارومیه انجام شد.
روش کار: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، تمامی گزارش‌های پاتولوژی نمونه‌های آندوسکوپی بیماران بیمارستان امام خمینی با تشخیص تومور که در طی سال‌های 1394 تا 1395 مراجعه کرده بودند مورد ارزیابی قرار گرفت که در نتیجه 741 بیمار وارد مطالعه شدند.
یافته‌ها: از 741 تومور گزارش شده، 705 مورد (14/95درصد) بدخیم و 36 مورد (85/4درصد) خوش‌خیم بود. 8/61درصد از تومومورهای بدخیم مربوط به مردان و 1/38درصد مربوط به زنان بود. میانگین سنی مبتلایان به تومورهای بدخیم 35/13±2/60درصد سال ومبتلایان به تومورهای خوش‌خیم 94/10±7/47 سال بود. فراوان‌ترین تومور بدخیم، آدنوکارسینوم با 481 مورد (22/68درصد) و سپس اسکواموس‌سل‌کارسینوم با 137 مورد (43/19درصد) بودند و شایع‌ترین تومور خوش‌خیم نیز لیپوم بود)7/52درصد از موارد). بیشترین ابتلا به تومورهای بدخیم در گروه سنی 71 سال و بالاتر با 232 مورد (9/32درصد) می‌باشد. از نظر موقعیت آناتومیک تومورهای بدخیم در مری، اکثراً (7/63درصد) محل دقیق درگیری مشخص نشده بود. در معده کاردیا با 27/29درصد، در روده باریک دئودنوم با 6/66درصد و در کولورکتوم، رکتوم با 9/41درصد بیشترین مکان درگیری را به خود اختصاص داده بود.
بحث و نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه ما نشان می‌دهد که فراوان‌ترین تومور بدخیم دستگاه گوارش آدنوکارسینوم و فراوان‌ترین تومور خوش‌خیم لیپوما می‌باشد. تومورهای بدخیم بیشتر در مردان و تومورهای خوش‌خیم بیشتر در زنان دیده شد. فراوانی تومورهای بدخیم در سنین 71 سال و بالاتر؛ نشان‌گر اهمیت غربال‌گری در سنین پایین‌تر برای پیش‌گیری از ابتلا در سنین بالاتر می‌باشد.

 
متن کامل [PDF 486 kb]   (233 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) | موضوع مقاله: پاتولوژی

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.