دوره 31، شماره 8 - ( آبان 1399 )
جلد 31 شماره 8 صفحات 596-588 |
برگشت به فهرست نسخه ها
استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، دانشگاه پیام نور، تهران صندوق پستی 3697-19395، ایران (نویسنده مسئول) ، Dashty54@gmail.com
چکیده: (4568 مشاهده)
سیستم تنفسی یکی از مهمترین دستگاههای بدن است که میتواند تحت تأثیر اختلالات و پیامدهای نامطلوب استنشاق ذرات معلق. قرار گیرد. با توجه به تأثیرات مثبت فعالیت بدنی بر سیستم تنفسی افراد، این مطالعه باهدف بررسی مقایسه شاخصهای ریوی در بین کارگران فعال و غیرفعال کارخانه کاشی انجام شد.
روش کار: این مطالعه مقطعی و از نوع توصیفی- تحلیلی بود. تعداد 74 نفر از افراد شاغل در کارخانه کاشی که شرایط حضور در مطالعه را داشتند بر اساس روش نمونهگیری در دسترس و بهصورت کاملاً داوطلبانه در مطالعه انتخاب شدند. از این تعداد، بر اساس پرسشنامه فعالیت بدنی بک (Beck)، تعداد 40 نفر در گروه غیر ورزشکار و 34 نفر در گروه ورزشکار قرار گرفتند. برای تعیین ظرفیتهای ریوی کارگران از دستگاه اسپیرومتری استفاده شد. شاخصهای عملکرد ریوی شامل ظرفیت حیاتی (VC) ظرفیت حیاتی اجباری (FVC)، حجم بازدمی اجباری در ثانیه اول (FEV1) نسبت FEV1 به FVC و جریان بازدمی اجباری 75-25 درصد (FEF 25–75%) بود. از آزمون t مستقل برای مقایسهی بین دو گروه و از نرمافزار SPSS23 برای تجزیهوتحلیل استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد، شاخصهای VC (038/0=p),FVC (028/0=p)، FEV1 (045/0=p) و FEV1/FVC (015/0=p) در گروه ورزشکار نسبت به گروه غیر ورزشکار بهطور معنیداری بیشتر است و EF25-75% (298/0=p) در گروه ورزشکار در مقایسه با گروه غیر ورزشکار معنیدار نبود.
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه بیانگر عملکرد بهتر تنفسی کارگران ورزشکار نسبت به کارگران غیر ورزشکار میباشد. ازاینرو، به نظر میرسد فعالیت ورزشی میتواند عاملی اثرگذاری بر بهبود عملکرد سیستم تنفسی داشته و کارگران میتوانند با حداقل فعالیت ورزشی منظم نتایج مطلوبی را در بهبود حجم ریه ها داشته باشند.
روش کار: این مطالعه مقطعی و از نوع توصیفی- تحلیلی بود. تعداد 74 نفر از افراد شاغل در کارخانه کاشی که شرایط حضور در مطالعه را داشتند بر اساس روش نمونهگیری در دسترس و بهصورت کاملاً داوطلبانه در مطالعه انتخاب شدند. از این تعداد، بر اساس پرسشنامه فعالیت بدنی بک (Beck)، تعداد 40 نفر در گروه غیر ورزشکار و 34 نفر در گروه ورزشکار قرار گرفتند. برای تعیین ظرفیتهای ریوی کارگران از دستگاه اسپیرومتری استفاده شد. شاخصهای عملکرد ریوی شامل ظرفیت حیاتی (VC) ظرفیت حیاتی اجباری (FVC)، حجم بازدمی اجباری در ثانیه اول (FEV1) نسبت FEV1 به FVC و جریان بازدمی اجباری 75-25 درصد (FEF 25–75%) بود. از آزمون t مستقل برای مقایسهی بین دو گروه و از نرمافزار SPSS23 برای تجزیهوتحلیل استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد، شاخصهای VC (038/0=p),FVC (028/0=p)، FEV1 (045/0=p) و FEV1/FVC (015/0=p) در گروه ورزشکار نسبت به گروه غیر ورزشکار بهطور معنیداری بیشتر است و EF25-75% (298/0=p) در گروه ورزشکار در مقایسه با گروه غیر ورزشکار معنیدار نبود.
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه بیانگر عملکرد بهتر تنفسی کارگران ورزشکار نسبت به کارگران غیر ورزشکار میباشد. ازاینرو، به نظر میرسد فعالیت ورزشی میتواند عاملی اثرگذاری بر بهبود عملکرد سیستم تنفسی داشته و کارگران میتوانند با حداقل فعالیت ورزشی منظم نتایج مطلوبی را در بهبود حجم ریه ها داشته باشند.
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) |
موضوع مقاله:
طب کار
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |