دوره 29، شماره 5 - ( ماهنامه مرداد 1397 )                   جلد 29 شماره 5 صفحات 349-361 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه محقق اردبیلی ، Iranpoursport@yahoo.com
چکیده:   (920 مشاهده)
پیش‌زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر تمرین هوازی در خشکی، آب معمولی و گرم بر تغییرپذیری ضربان قلب دوره ریکاوری در مردان جوان سالم می­باشد.
مواد و روش‌ کار: آزمودنی­های این پژوهش، به صورت تصادفی در چهار گروه( کنترل، تمرین هوازی در خشکی، آب معمولی و گرم) تقسیم و به مدت 20 روز متوالی تمرینات هوازی را اجرا نمودند. تغییرپذیری ضربان قلب در سه دوره پیش­آزمون، دوره ریکاوری پس از اولین جلسه تمرین و دوره پس­آزمون اندازه­گیری گردید.  برای تجزیه و تحلیل داده­ها، از تحلیل واریانس یک راهه و تحلیل واریانس در اندازه­های تکراری، آزمون تعقیبی بونفرونی و اندازه تأثیر استفاده شد
یافته‌ها: تمرین هوازی در محیط خشکی سبب تغییر معنی­دار در امواج با فرکانس پایین، بالا و نسبت امواج با فرکانس پایین به بالا هم در دوره ریکاوری و هم در دوره پس از تمرین می­گردد (001/0p). تمرین هوازی در محیط آب با دمای معمولی و گرم سبب تغییر غیرمعنی­دار(05/0<p) در امواج با فرکانس پایین هم در دوره ریکاوری و هم  پس از تمرین، تغییر معنی­دار در امواج با فرکانس بالا و نسبت امواج با فرکانس پایین به امواج با فرکانس بالا در دوره ریکاوری(001/0p) و تغییر غیرمعنی­دار در امواج با فرکانس بالا و نسبت امواج با فرکانس پایین به امواج با فرکانس بالا در دوره پس از تمرین(05/0<p) می­گردند.
بحث و نتیجه‌گیری: در دوره ریکاوری محیط تمرین هوازی سبب تغییراتی در غلبه سیستم سمپاتیک می­گردد، ولی سیستم پاراسمپاتیک از محیط تمرین هوازی تأثیر نمی­پذیرد. همچنین پس از دوره تمرین هوازی کوتاه مدت محیط تمرین سبب تغییراتی در غلبه سیستم سمپاتیک و پاراسمپاتیک می­گردد.
متن کامل [PDF 894 kb]   (381 دریافت)    
نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی | موضوع مقاله: فیزیولوژی ورزشی