دوره 28، شماره 9 - ( ماهنامه آذر 1396 )                   جلد 28 شماره 9 صفحات 572-581 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


استادیار دانشگاه علوم پزشکی ارومیه ، rasoul.zarrin@uqconnect.edu.au
چکیده:   (681 مشاهده)
پیش‌زمینه و هدف: هاشیموتو به‌عنوان یکی از بیماری‌های شایع خودایمن تیروئیدی علت شناسی چندگانه‌ای دارد. وضعیت ویتامین D و پلی‌مورفیسم BsmI ژن گیرنده ویتامین D در ایجاد هاشیموتو مؤثر می‌باشند. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی ارتباط بین وضعیت ویتامین D و پلی‌مورفیسم BsmI با هاشیموتو می‌باشد.
مواد و روش‌ کار: پژوهش مورد-شاهدی حاضر شامل 105 فرد بزرگ‌سال مبتلا به هاشیموتو و 105 فرد سالم همگون‌شده ازنظر سن، جنس و محل زندگی با گروه بیمار، می‌باشد. پلی‌مورفیسم BsmI با روش PCR-RFLP و بعد از همسان‌سازی دو گروه از منظر دریافت غذایی ویتامین D و مواجهه با نور خورشید، سطح سرمی 25- هیدروکسی ویتامین D با روش الکتروکملیومیسانس تعیین شد. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آزمون‌های آماری کای اسکوئر، نسبت شانس، آنالیز واریانس، من ویتنی یو تست و تی مستقل استفاده شده است.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که کمبود ویتامین D (20 نانوگرم بر میلی‌لیتر) در مقایسه با کفایت ویتامین D با افزایش خطر ابتلا به بیماری هاشیموتو همراه است (نسبت شانس= 74/2، محدوده اطمینان با 95%: 25/6-2/1 و سطح معنی‌داری= 02/0). ژنوتیپ GG در بیماران هاشیموتو فراوانی بالاتری دارد (سطح معنی‌داری=01/0). پلی‌مورفیسم‌های BsmI بر وضعیت ویتامین D اثر معنی‌داری ندارند (سطح معنی‌داری>05/0)
بحث و نتیجه‌گیری: پلی‌مورفیسم BsmI و وضعیت ویتامین D بر خطر ابتلا به هاشیموتو تأثیرگذار می‌باشد. لذا مطالعات بیشتری جهت تعیین ارتباط پلی‌مورفیسم‌های ژن VDR با هاشیموتو و وضعیت ویتامین D موردنیاز است.
متن کامل [PDF 544 kb]   (222 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) | موضوع مقاله: ژنتیک