دوره 23، شماره 1 - ( دوماهنامه فروردین -اردیبهشت 1391 ) | جلد 23 شماره 1 صفحات 7-14 | برگشت به فهرست نشریات


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Aslan Abadi N, Salehi R, Alizadeh A, Eslamiyan F, Ahmadzadeh Pournaky A, Taban Sadeghi M R. THE THERAPEUTIC EFFECTS OF ENHANCED EXTERNAL COUNTERPULSATION ON REFRACTORY ANGINA IN PATIENTS, UNSUITABLE FOR INVASIVE INTERVENTIONS. J Urmia Univ Med Sci. 2012; 23 (1) :7-14
URL: http://umj.umsu.ac.ir/article-1-1236-fa.html
اصلان آبادی ناصر، صالحی رضوانیه، علیزاده آذین، اسلامیان فریبا، احمدزاده پورناکی احمد، تابان صادقی محمدرضا. اثرات درمانی فشارنده متناوب تقویت شده خارجی (EECP) در آنژین قلبی مقاوم به درمان در بیماران نامناسب برای اقدامات تهاجمی. مجله پزشکی ارومیه. 1391; 23 (1) :7-14

دانشيار دانشگاه علوم پزشکی تبریز ، Aslanabadin@tbzmed.ac.ir
چکیده:   (8035 مشاهده)

پیش زمینه و هدف: دستگاه فشارنده متناوب خارجی (EECP) به عنوان یک درمان غیرتهاجمی در موارد آنژین‌های قلبی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در بیماران مبتلا به آنژین مقاوم به درمان که به علت آناتومی خاص کرونری، قابل CABG یا PCI نیستند و نیز علی‌رغم حداکثر درمان دارویی ضد ایسکمی کماکان علامت‌دار هستند، از درمان‌های دیگر از جمله EECP استفاده می‌شود. دستگاه مربوطه به صورت کلی از سه جفت کاف و دستگاه مونیتورینگ تشکیل می‌شود. طرز کار آن به این صورت است که کاف‌ها به اندام تحتانی وصل می‌شوند و در طی دیاستول به ترتیب از دیستال به پروگزیمال منقبض شده، بر عروق اندام تحتانی فشار می‌آورند. هدف از این مطالعه یافتن اثراتEECP در آنژین قلبی مقاوم به درمان در بیماران نامناسب برای اقدامات تهاجمی بود.

مواد و روش کار: در یک مطالعه مداخله‌ای، 50 بیمار (34 مرد و 16 زن) که تحت درمان با EECP بودند، برای یک سال تحت بررسی قرار گرفتند. شدت آنژین بر حسب (CCS) برای هر بیمار تخمین زده شد و اثرات درمانی EECP بر روی علایم بالینی بر مبنای CCS، میزان مصرف داروها، پارامترهای اکوکاردیوگرافی، اسکن پرفیوژن و تست ورزش در دوره‌های یک ماهه و یک ساله مورد ارزیابی قرار گرفت.

یافته‌ها: نتایج بدست آمده از پرسش‌نامه کیفیت زندگی (SF36) قبل از درمان، یک ماه و یک سال بعد از شروع درمان دارای اختلاف معنی‌دار بودند (014/0=p و 001/0p< و 010/0=p). اختلاف معنی‌داری بین EF قبل، یک ماه و یک سال بعد از درمان با EECP وجود داشت (038/0=p و 016/0=p). اختلاف بین شدت آنژین بر حسب CCS قبل از درمان با EECP و یک ماه و یک سال بعد از شروع درمان معنی‌دار بود (001/0p< و 001/0p<). اختلاف بین شدت ایسکمی در اسکن پرفیوژن میوکارد قبل و یک ماه بعد از شروع درمان نیز معنی‌دار بود (044/0=p). قطر پایان دیاستولی بطن چپ نیز یک ماه بعد از درمان به طور معنی‌داری کاهش یافته بود (031/0=p). قطر پایان سیستولی بطن چپ، یک ماه و یک سال بعد از درمان به طور معنی‌داری کاهش یافته بود (029/0=p و 032/0=p). مدت زمان تست ورزش یک ماه بعد از شروع درمان نسبت به قبل از شروع درمان، به طور معنی‌داری افزایش یافته بود (001/0=p). میزان استفاده از نیترات‌ها و سایر داروها قبل و بعد درمان تفاوت معنی‌دار آماری از نظر کاهش دوزاژ نداشت (05/0<p).

نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد که EECP یک روش مفید، موثر و در عین حال بی‌خطر برای بیماران مبتلا به آنژین‌های قلبی شدید و مقاوم به درمان دارویی که اقدامات تهاجمی مثل PCI و CABG مناسب نیستند، می‌باشد.

متن کامل [PDF 151 kb]   (917 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي(توصیفی- تحلیلی) | موضوع مقاله: آناتومی
دریافت: ۱۳۹۱/۱/۲۷

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله پزشکی ارومیه می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | URMIA MEDICAL JOURNAL

Designed & Developed by : Yektaweb